‘A Rrosa ‘e notte
Chella ca passa quanno ‘o sole è muorto, cu ‘o passo lento e ll’uocchie ‘e malincunia, tene na rosa appesa a ‘o core, ‘e strazio, ca tutte ‘e ccose ‘e ‘sta vita l’ha nfrattate ‘a via.
‘O viento ‘a sera le scioglie ‘a vesta fina, ca ‘e panne ‘e seta ‘ncuorpo le vanno ‘nterra, e dint”o scuro ‘o ‘bbello ‘e ‘sta matina, se perde ‘e mmènte quanno canta ‘a guerra.
E ‘a gente ‘a guarda, ma nun le dà ‘a mano, se fa ‘a croce e se caccia ‘o malocchio, senza sapè ca ‘o core sujo è luntano, e ca ‘sta rrosa è ‘o sango ‘e nu ‘ncappuccio.
E ‘a vita ‘e chesta è na storia perduta, dint”a nu vico ca nun tene fine, ‘a bellezza ‘e na donna nun se putria, cu ‘o core ‘e chistu munno ca ce sbatte ‘e pène.



